Nekokiang~ยินดีตอนรับทุกท่านฮับ

อาทิตย์ที่แล้ว สุดแสนจะมีความสุขก่อนวันที่เด็ก  ๆ ทั้งหลายจะเปิดเทอม

โธ่ ๆ ๆ ๆ ทำไม วันที่มีความสุขกับการนั่งรถไม่เกิน 2 ชั่วโมงถึงที่ทำงานมันช่างสั้นจิง ๆ

ใครก้อได้ทำให้ช้าน เหาะได้ที

วันพฤหัสกับวันศุกร์ที่ผ่านมาเกือบบ้า นั่งรถจากสีลมกลับบ้านตอน6โมงกว่า  ๆ

ถึงบางแคเกือบสามทุ่ม โอ้ว...พระเจ้าอิชั้นยืนหลับบนรถเมล์เรยเจ้าค่ะ ไม่ไหวแล้วจิง ๆ ยืนยังไม่พ้น

เจริญกรุงเรย หลับ งึก ๆ หัวจะโขกกะหน้าต่าง ของคนที่นั่งอยู่ โอ้ย....รองเท้าวันนั้นดันสูงซะด้วย

ยืนขาสั่น ๆ  ๆ ๆ  เพราะว่าเมื่อยที่ต้องยืน แต่....เมื่อวันพุธ เราใส่คู่เดียวกันเดิน......จากสีลม ไปท่าเรือ

เป๊ปซี่ ทำไมไม่เมื่อยว่ะ ..

รึว่าเพราะว่าเดินไปเรื่อย เหมือนมีการเคลื่อนไหวตลอดเวลาไม่ได้ยืนนิ่ง ๆ ทั้งๆ  ที่รองเท้าก้อสูง

แต่ก้อยังเดินได้เรื่อย ๆ อยากเล่นคอม มาตั้งกะวันจันทร์ที่ผ่านมาแต่ว่าไม่ได้เล่น ช่วงนี้อยู่ช่วง

เบื่อ  ๆ จนกระทั่งวันพฤหัส กะวันศุกร์ที่ผ่านมา ก้อยังรู้สึกอยากเล่นอยู่อ่ะนะ

แต่ดู ดิ กว่าจะถึงบ้าน ปาเข้าไปเกือบ 5ทุ่ม +เวลาที่รอรถซะด้วย

นานโคตร ง่วง.....สุด ๆ  พอเข้าใกล้ถึงปากซอยที่ต้องต่อรถเข้าบ้านเอื้ออาทร และร้านเนตอยู่แค่เอื้อม

แต่ไม่ไหวแระ ....ขึ้นมอไซด์วินกลับบ้านทันที กลับไปสลบเหมือด

*เคยนอนขวางที่นอนบ้างไม๊ค่ะ ตอนนี้เกียงนอนเป็นประจำเรยค่ะ หนุนหมอน ที่ปลายที่นอนแบบ

ขวางแล้วก้อหลับยันเช้า แม่ถามว่าทำไมไม่นอนให้ตรงที่นอน(ตามยาว) จิง ๆ แล้วเผอิญหลับไปเฉย ๆ

เนี่ยแหละ แต่ไม่รู้หลับไปตอนไหนเหนื่อย ๆ จิง ๆ  ถ้ารู้ตัวก้อจะปิดไฟและนอนให้ตรงที่นอน

ตอนที่นอนขวางอ่ะ ลืมปิดไฟยันสว่างประจำเรย เหอ ๆ ก้อว่าทำไมห้องมันสว่างจัด ฮะ ๆ ๆ

แล้วก้อผ่านไปอีกหลาย ๆ วันเช่นเดิม

เพราะว่าคงไม่ค่อยง่วงจิงทำอะไรหลาย ๆ ก่อนนอน และนอนขวางกลิ้งไปกลิ้งมา

แล้วก้อหลับ เป็นคนประมาณว่าหัวถึงหมอนแล้วหลับทันทีค่ะ

เวลาดูหนังต้องนั่งดูตัวตรง นอนดูไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นจะกลายเป็น เปิดโทรทัศน์ดูตัวเองนอนทันที

...........

.......

...

.

จบค่ะ

เอนทรีนี้คือการบ่น ๆ ๆ